انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 9 17 2025 04 21 lived experience in al - Hayy al - latini novel based on merleau - ponty 's theory تجربۀ زیسته در رمان الحی اللاتینی بر اساس نظریه مرلوپونتی 411 377 196971 10.22034/jlc.2024.444703.1627 FA رقیه پوربایرام الوارس دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران علی اکبر نورسیده دانشیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0002-1158-1395 سید رضا میراحمدی دانشیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0003-4340-2811 Journal Article 2024 03 15 <span>Copyright: © 2025 by the authors. Submitted for possible open access publication under the terms and conditions of the Creative Commons Attribution (CC BY- NC) license https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/).</span>   <span>semiotics and all its progress, always seeks to discover and identify new realms for meaning that there is no central factor in such a case and the narration is formed on the basis of belonging and possession, but everything is formed by a sensory - perceptional relationship that is sensitive to its presence in the world. in the present article, the novel "al - Hayy al - latini" by sohail idriss (1924), the lebanese writer, was selected for having a modern nature to evaluate the lived experience of the story hero with the signs in the text in a descriptive - analytical method and with a technical approach. the semiotic study of al - Hayy al - latini shows that one of the most outstanding lived experiences in this novel is boredom, which is associated with story characters from the beginning to the end. also, according to objective and repeated indications in the beginning and at the end of the narration, it seems that a person does not create new meaning to escape the boredom, because he is in the world of feeling an<span dir="RTL" lang="FA">3</span>d the escape of boredom is the forging of meaning in the inner world which happens by moving in the outer world.</span>   نشانه‌شناسی با تمام پیشرفت‌های موجود، همواره در پی کشف و شناسایی قلمروهایی جدید برای معنا است که در آن لنگرگاه‌های معنا، همواره، سیال و متکثر است. در چنین حالتی، روایت‌‌ها، تنها بر اساس وجود یک کنشگر مرکزی تعریف نمی‌شوند؛ بلکه همه چیز با یک رابطۀ حسی - ادراکی شکل می‌گیرد که مرکز و وسیلۀ آن تنی حساس است که می‌تواند با حضور خود در جهان، و درک تن خود، با تن‌های دیگر وارد رابطۀ تعاملی شود. پژوهش حاضر، به بررسی تجربۀ زیستۀ شخصیت اصلی داستان «الحی اللاتینی» اثر سهیل ادریس (1924م)، نویسندۀ لبنانی‌تبار، می‌پردازد تا با نشانه‌های موجود در متن به روش توصیفی - تحلیلی و با رویکرد فنی، نقد و ارزیابی شود. هدف اصلی مقاله این است که نشان ‌دهد، ملال، یکی از بارزترین تجربۀ زیستۀ شخصیت اصلی داستان و نیز هستۀ اصلی معنا است؛ درواقع، او برای رهایی از ملال و بازگرداندن زمان بندی از کار افتادۀ خود است که به تغییر مکان یعنی مهاجرت روی می‌آورد؛ اما همچنان ملول می‌ماند. نتیجۀ پژوهش نشان می‌دهد که فتح جهان بیرونی و تغیر مکان، نتوانسته ملال موجود در شوش‌گر را بزداید؛ چرا که به نظر می‌رسد، ملال در جهان درونی شوش‌گر اتفاق می‌افتد و با تغیر مکان بیرونی، همچنان ملال درونی او را همراهی می -کند، امری که باعث می شود، گریز از هر ملال به ملال دیگری منجر شود. https://www.narratologyjournal.ir/article_196971_59d46d46187f0b33545280f736ef0954.pdf