انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 مقالات آماده انتشار 2025 06 10 Aesthetic incident in "Bārdīgar šahrī ké Dūst Mīdāštam" by Nader Ebrahimi رخداد زیبایی‌شناختی در بار‌دیگر شهری که دوست می داشتم از نادر ابراهیمی 222955 10.22034/jlc.2025.515922.1720 FA ابراهیم کنعانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران. 0000-0003-2737-5462 Journal Article 2025 04 09 The aesthetic event determines the immersion of presence and, in the form of the sensory and direct co-presence of subjects and existence, forms the system of adaptation. In this work by Nader Ebrahimi, this process can be traced well. In this model, as the subject, experiences an adaptive interaction with Helia as the audience, which is transferred to the present through reminiscence. But this process does not lead to the perceptual-sensory ability and co-presence of the subjects, and as a result, love is presented as a threshold experience that does not lead to permanent union and, as a result, is accompanied by absence. In this research, the process of meaning-making in this novel is examined and analyzed in the form of introducing the aesthetic event pattern, and how the transition from the action system to the tensional and then the adaptive system, from place-based to spatial, from programmatic to event-based, and the formation of the event system are explained.The question of the research is also what narrative, symbolic, and textual mechanisms the signifying process of the experience of love is based on, and what discursive systems it forms the aim of the research is to show the different aspects of the signification and representation of love and how the pattern of aesthetic event is formed based on the semantic mechanisms of this work. رخداد زیبایی‌شناختی، الگویی است که در یک آنِ زیبایی‌شناختی، حادثه‌ و رخدادی شکل می‌گیرد که به حیرت سوژه منجر می‌شود. سپس از طریق توانش ادراکی- حسی، آغشتگی حضور را رقم می‌زند و در قالب هم‌حضوری حسی و مستقیم سوژه‌ها و هستی، نظام تطبیق را شکل می‌دهد. در بار‌دیگر شهری که دوست می‌داشتم از نادر ابراهیمی، به خوبی این فرایند قابل پی‌جویی است. در این اثر بازنمایی عشق مبتنی بر سازوکاری شکل می‎گیرد که آن را الگوی رخداد زیبایی‎شناختی نامیده‎ایم. براساس این الگو، گفته‌پرداز به‌عنوان سوژه (فاعل عشق)، تعاملی تطبیقی را با هلیا به‌عنوان مخاطب تجربه می‌کند که این تجربه از طریق خاطره‌پردازی، به زمان حال منتقل می‌شود. اما این فرایند به توانش ادراکی- حسی و هم‌حضوری سوژه‌ها منتهی نمی‌شود و درنتیجه، عشق در قالب تجربه‎ای آستانه‎ای طرح می‎شود که به وصال دائم منتهی نمی‎شود و درنتیجه، با غیاب همراه است. در پژوهشِ حاضر، فرایند دلالت‌پردازی و معناسازی در بار‌دیگر شهری که دوست می‌داشتم، در قالب معرفی الگوی رخداد زیبایی‌شناختی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است و چگونگی گذر از نظام کنشی به نظام تنشی و سپس تطبیقی، مکان‌بودگی به فضاشدگی، برنامه‌مداری به رخدادی و در نهایت چگونگی شکل‌گیری نظام رخدادی تبیین گردیده است. پرسش اصلی پژوهش نیز این است که فرایند دلالت‎پردازی تجربۀ عشق مبتنی بر کدام سازوکارهای روایتی، نشانه‎ای و متنی تحقق می‎پذیرد و برساخته می‎شود. نیز کدام نظام‌های گفتمانی را شکل می‎دهد. درواقع، هدف از پژوهش، نشان دادن وجوه مختلف دلالت‎پردازی و بازنمایی عشق و چگونگی شکل‎گیری الگوی رخداد زیبایی‎شناختی مبتنی بر سازوکارهای معنایی این اثر است.