انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 The function of the semantic sign of pride, the prosthetic construction of pride in the discourse of wisdom and pride in "The Narrative of Sohrab and Gardafrid" کارکرد نشانه معنا شناختی رجز، پروتزسازی رجز در گفتمان خرد و غرور "روایت سهراب و گردآفرید" 31 1 222957 10.22034/jlc.2025.517059.1722 FA فاطمه بهار دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران (نویسندۀ مسئول). 0009-0005-6911-7842 Journal Article 2025 04 15 Abstract<br>The narrative of Sohrab and Gardafrid is one of the attractive parts of Ferdowsi's Shahnameh, which beautifully processes the boastful dialogue between Sohrab and Gardafrid, and confirms the belief that wise action can overcome the strength and masculine arm of a warrior like Sohrab and prevent tension leading to defeat. As a discursive prosthesis, boasting is a suitable platform for developing a space for self-defense against the enemy without entering into action, through counteraction. From the perspective of a semantic sign, a prosthesis is anything that can cause the removal of a defect or repair, the expansion of the space of action, and the protection or protection from danger. This study attempts to examine the role of rational discourse and its contrast with the discourse of pride in the mutual dialogue between these two warriors, and to address the effect of Gard Afrid's rationality against Sohrab's belligerent action, and to show that Gard Afrid's cleverness and intelligence can create a discursive prosthetic in pride that both warns him of the potential harm of his opponent's action and leads to his victory in this boasting and discursive conflict, and helps advance his goals.<br><br>Keywords:<br>Sohrab and Gard Afrid, boasting, discourse of rationality and pride, action, prosthetic :چکیده<br><br>روایت سهراب و گردآفرید یکی از بخش‌های جذاب شاهنامه فردوسی است که با پردازش زیبایی به گفت‌وگوی رجزگونه سهراب و گردآفرید پرداخته و موید این باور است که کنش خردمندانه می‌تواند بر زور و بازوی مردانه‌‌ی جنگاوری چون سهراب، چیره شود و از تنش منجر به شکست جلوگیری کند. رجز به عنوان پروتز گفتمانی بستری مناسب جهت توسعه فضای صیانت از خود در مقابل دشمن بدون ورود به کنش، از طریق پادکنش می‌باشد. از دیدگاه نشانه معناشناختی پروتز به هر چیزی گفته می‌شود که می‌تواند سبب رفع نقصان یا ترمیم، توسعه فضای کنشی و صیانت یا محافظت از خطر گردد. این پژوهش کوشیده با بررسی نقش گفتمان خرد و تقابل آن با گفتمان غرور در گفت‌وگوی متقابل این دو جنگاور، به تأثیر خردورزی گردآفرید در برابر کنش جنگاورانه سهراب بپردازد و نشان دهد که زیرکی و هوشمندی گردآفرید می‌تواند باعث ایجاد پروتزسازی گفتمانی در رجز شود که هم او را از گزند کنش احتمالی حریف برحذر ‌دارد و هم موجب پیروزی او در این رجزخوانی و نزاع گفتمانی و سبب پیشبرد اهدافش شود. <br><br>کلیدواژه:<br>سهراب و گردآفرید، رجزخوانی، گفتمان خرد و غرور، کنش، پروتزسازی <br><br><br>:کلیدواژه<br><br>سهراب و گردآفرید، رجزخوانی، گفتمان خرد و غرور، کنش، پروتزسازی https://www.narratologyjournal.ir/article_222957_be22cf02d8bcb99459c554e70f2a0602.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Who sees?" In Kiarostami's movie "Shirin". (Analytical comparison of the focal point in the film "Shirin" and Khosrow and Shirini's poems from the perspective of Boris Uspensky) «چه کسی می‌بیند؟» در فیلم «شیرین» کیارستمی (مقایسۀ تحلیلی کانون‌دید در فیلم «شیرین» و منظومۀ خسرو و شیرین از منظر بوریس اوسپنسکی) 74 33 222952 10.22034/jlc.2025.504782.1710 FA سید امین حجت زاده دزفولی دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد سینما، دانشکدۀ سینما و تئاتر، دانشگاه هنر، تهران، ایران. 0009-0005-2030-0187 عاطفه سالاروند دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0001-8709-8036 حسینعلی قبادی استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول) 0009-0001-0383-871X Journal Article 2025 02 05 Focalization is one of the fundamental elements of narrative that meaningfully orients the audience’s perception in various arts such as literature, painting, and cinema. In the process of adapting artistic works, shifts in focalization can lead to significant changes in the structure and meaning of the adapted piece. Abbas Kiarostami’s film Shirin, in its adaptation of Nezami’s narrative poem Khosrow and Shirin, undergoes a transformation in focalization. The central question of this study is how the shift in focalization in Shirin, compared to Nezami’s original poem, alters the narrative structure and content, and how these changes influence the transformation of the original’s literary genre. This research employs a descriptive-analytical method within the theoretical framework of Boris Uspensky’s model of focalization. The findings reveal that in Shirin, focalization expands across four levels: the “camera-as-focalizer,” the “actress-as-focalizer,” “Shirin-as-present-focalizer,” and “Shirin-as-past-focalizer.” This expansion is accompanied by changes in narrative discourse, the elimination or transformation of certain characters and storylines, and a shift in literary genre from lyrical to romantic. By focusing on the role of focalization in cinematic adaptation, this study opens new perspectives for narrative analysis in intermedial studies and, considering the centrality of focalization in Shirin, offers a novel approach for scholars and enthusiasts in this field. کانون‌دید یکی از عناصر بنیادین روایت است که در هنرهایی چون ادبیات، نقاشی و سینما، درک مخاطب را از اثر به‌گونه‌ای معنادار جهت می‌بخشد. در فرایند اقتباس آثار هنری، دگرگونی در کانون‌دید می‌تواند موجب تغییرات اساسی در ساختار و معنای اثر شود. فیلم «شیرین» عباس کیارستمی، در جریان اقتباس از منظومۀ خسرو و شیرین نظامی، دچار تغییر کانون‌دید شده است. مسئلۀ اصلی پژوهش آن است که تغییر کانون‌دید در فیلم «شیرین» نسبت به منظومۀ خسرو و شیرین چه تفاوت‌هایی در ساختار و محتوای روایت ایجاد کرده و چگونه این تغییرات بر تبدیل نوع ادبی اثر نظامی تاثیر گذاشته‌اند. پژوهش حاضر با روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی و براساس چارچوب نظری بوریس اوسپنسکی در تحلیل کانون‌دید صورت گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که در فیلم «شیرین»، کانون‌دید در چهار سطح «دوربین-کانونی‌گر»، «بازیگر-کانونی‌گر»، «شیرین-کانونی‌گر حال» و «شیرین-کانونی‌گر گذشته» گسترش یافته که این گسترش با تغییر گفتمان روایی، حذف یا تغییر برخی شخصیت‌ها و روایت‌ها، و نیز جابه‌جایی نوع ادبی از غنایی به رمانتیک همراه بوده است. این پژوهش با تمرکز بر نقش کانون‌دید در اقتباس سینمایی، افق تازه‌ای را برای تحلیل روایت در مطالعات میان‌رسانه‌ای فراهم می‌آورد و با توجه به اهمیت کانون‌دید در ساختار فیلم «شیرین»، رویکرد تازه‌ای به محققان و علاقه‌مندان در این زمینه می‌دهد. https://www.narratologyjournal.ir/article_222952_a7d7dba986845290fb8b2626654bbc2a.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Comparison and analysis of focalization in women's novels of the 1970s and 1980s Case study: Jazire Sargardani; Cheragh-ha ra man khamush mikonam مقایسه و تحلیل کانونی‌سازی در رمان‏های زن‌نوشت دهۀ هفتاد و هشتاد شمسی مطالعۀموردی: جزیرۀ سرگردانی؛ چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم 133 75 227890 10.22034/jlc.2025.486023.1684 FA زهرا حیاتی دانشیار زبان و ادبیات فارسی، پژوهشکدۀ زبان و ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. 0000-0001-7690-3394 حسین صافی پیرلوجه دانشیار زبان‌شناسی، پژوهشکدۀ زبان‌شناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. ناهید مهرافروز دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، پژوهشکدۀ زبان و ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. (نویسندۀ مسئول) Journal Article 2024 10 29 Focalization is one of the fundamental structures of the narrative, and by analyzing it, it is possible to revise the form and content of the narrative. The problem of the research is that the similarities and dissimilarities of focalization in novels that have a meaningful connection or discontinuity, what difference does it show in the narrative discourse? Novels written by women in the 1970s and 1980s, and specifically, Jazire Sargardani, written by Simin Daneshvar, and Cheragh-ha ra man khamush mikonam, written by Zoya Pirzad, were chosen as a case study in order to investigate the role of gender identity in the focalization method on the one hand. And on the other hand, to analyze the influence between the centralization and the dissimilarity of the social context of the writing of the novel.The theoretical framework of the research is the focalization of the narrative with emphasis on the types of focalization and aspects of focalization. The research method is descriptive-analytical and the results of the research show that the form of focalization is proportional to the focalized content. کانونی‌سازی یکی از سازه‌های بنیادین روایت است و با تحلیل آن می‌توان به بازنگری شکل و محتوای روایت پرداخت. مسئلۀ پژوهش این است که همانندی‌ها و ناهمانندی‌های کانونی‌سازی در رمان‌هایی که پیوند یا گسست معناداری دارند، چه تفاوت‌ها یا شباهت‌هایی را در گفتمان روایی نشان می‌دهد؟ رمان‌های زن‌نوشت دهۀ هفتاد و هشتاد شمسی، و به‌طور مشخص، جزیرۀ سرگردانی، نوشتۀ سیمین دانشور و چراغ‏ها را من خاموش می‌کنم، نوشتۀ زویا پیرزاد به‎عنوان مطالعۀ موردی برگزیده شدند. چارچوب نظری تحقیق، کانونی‌سازی روایت با تأکید بر «انواع کانونی‌سازی» و «وجوه کانونی‌سازی» است. روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی است و دستاوردهای پژوهش نشان می‌دهد شکل کانونی‌سازی با محتوای کانونی‌شده تناسب دارد. در رمان جزیرۀ سرگردانی که ابتدای دهۀ هفتاد نوشته شده، کانونی‌سازی میان راوی و شخصیت‌ها دست‎به‌دست می‌شود؛ توزیع کانونی‌سازهای بیرونی و درونی، متنوع و متناوب است؛ و وجوه کانونی‌سازی هر سه نوع ادراکی، روان‌شناختی و ایدئولوژیک را دربرمی‌گیرد. این شکل روایتگری، محتوای کانونی‌شده، یعنی سرگردانی شخصیت را پشتیبانی می‌کند. در رمان چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم، کانونی‌ساز راوی-شخصیت است و هم‌او کانونی‌شده است؛ توزیع کانونی‌سازهای بیرونی و درونی به این شکل است که در بیشتر پاره‌روایت‌ها با غلبۀ کانونی‌ساز بیرونی و جهت‌گیری ادراکی بیشتر به مکان خانه و کنش خانه‌داری محدود است، و بعد همان کانونی‌شدۀ بیرونی (خانه/خانه‌داری) با وجه روان‌شناختی کانونی‌سازی درونی گره می‌خورد که احساس راوی-کانونی‌ساز را نسبت به آنچه با کانونی‌سازی بیرونی بیان شده، در کانون دید قرار می‌دهد. این شیوۀ کانونی‌سازی از محتوای کانونی‌شدۀ رمان که مستغرق بودن در روزمرگی است، پشتیبانی می‌کند. https://www.narratologyjournal.ir/article_227890_cbc1c9b17f9d48f9b6d26f6419387d09.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Analysis of a novel by Robert Desnos from a narratological perspective (From the objective narrative system to the abstract narrative system) تحلیل رمانی از روبر دسنوس از منظر روایت شناسی (از نظام روایی عینی تا نظام روایی انتزاعی) 167 135 232096 10.22034/jlc.2025.527324.1738 FA ملیحه خدادادی قلیچی دانشجوی مقطع دکتری زبان و ادبیات فرانسه، گروه زبان فرانسه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0001-7114-9211 محمد زیار دانشیار زبان و ادبیات فرانسه، گروه زبان فرانسه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. پانته آ رحیم تبریزى استادیار زبان و ادبیات فرانسه، گروه زبان فرانسه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول). Journal Article 2025 05 31 Abstract<br>This study adopts a narratological perspective to examine the structure and narrative techniques in The Spilled Wine, a novel by Robert Desnos, written within the framework oftwentieth-century surrealist literature. The work is marked by its innovative approach to storytelling. The central objective of this research is to analyze the integration of temporal, spatial, and intertextual elements within a nonlinear, multilayered narrative that deliberately dissolves the boundaries between reality and imagination. The article aims to reveal the semantic and narrative architecture of the novel and to elucidate their function in shaping a surrealist reading experience. Drawing on Gérard Genette’s theories of time, focalization, and narrative voice, as well as Julia Kristeva’s concept of intertextuality, the study explores how Desnosemploys techniques such as narrative focalization shifts, anachrony, and intertextual references to construct a complex, subjective narrative universe. The findings indicate that The Spilled Wine is innovative not only in its content but also in its narrative form, effectively representing the inner experiences of its characters. This analysis contributes to adeeper understanding of the role of narrative in surrealist literature and highlights Desnos’s significant role in its development چکیده:<br>این مقاله با رویکردی روایت‌شناختی به بررسی ساختار و تکنیک‌های روایی در رمان «شراب ریخته» اثر روبر دسنوس می‌پردازد؛ اثری که در بستر ادبیات سوررئالیستی قرن بیستم خلق شده و از ویژگی‌های نوآورانه‌ای در روایت بهره می‌برد. مسئله اصلی پژوهش، تحلیل نحوه تلفیق عناصر زمان، مکان، و بینامتنیت در قالب روایتی غیرخطی و چندلایه است که مرزهای واقعیت و خیال را در هم می‌شکند. هدف مقاله، آشکارسازی ساختارهای معنایی و روایی در این اثر و تبیین نقش آن‌ها در شکل‌دهی تجربه خوانش سوررئالیستی است. مقاله با تکیه بر نظریات ژرار ژنت در حوزه زمان، دیدگاه و صدا، و نیز مفاهیم بینامتنیت از نگاه ژولیا کریستوا، تلاش دارد تا نشان دهد دسنوس چگونه با استفاده از تکنیک‌هایی مانند جابه‌جایی کانون روایت، زمان‌پریشی، و ارجاعات ادبی و فلسفی، جهانی پیچیده و ذهنی خلق می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که «شراب ریخته» نه‌تنها از نظر محتوایی، بلکه در سطح ساختار روایی نیز نوآور است و به‌گونه‌ای مؤثر، تجربه ذهنی شخصیت‌ها را بازنمایی می‌کند. این تحلیل می‌تواند به شناخت عمیق‌تری از جایگاه روایت در ادبیات سوررئالیستی و نقش دسنوس در توسعه آن بینجامد. https://www.narratologyjournal.ir/article_232096_e15622790176644f08e87c75947f26ec.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 A study of the two sensory-perceptual and emotional dimensions of discourse in the novels of Albert camus the Stranger and The Blind Owl by Sadegh Hedayat بررسی دو بعد حسی-ادراکی و عاطفی گفتمان در رمان های بیگانه آلبرکامو و بوف کور صادق هدایت 211 169 225666 10.22034/jlc.2025.522518.1728 FA میلاد درویشان دانشجوی مقطع دکتری ادبیات فرانسه، گروه تخصصی زبان آلمانی و فرانسه، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0000-2309-4829 آنت آبکه استادیار گروه زبان فرانسه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول). 0009-0002-3377-964X یاسمین محمدی استادیار، گروه تخصصی زبان آلمانی و فرانسه، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-4729-5726 Journal Article 2025 05 11 Discursive semiotics is a process that examines how meaning functions, is produced, and is received in discourse systems. Our discourse analysis method is based on the discourse semiotics approach, which studies the flow of meaning within the contexts of a discourse system to determine how meaning in language is transformed from a static state to a dynamic state. For this purpose, we chose two novels, The Stranger by Albert Camus and The Blind Owl by Sadegh Hedayat, because the main characters of the novels (Meursault and the narrator) are constantly in contact with sensory spaces that challenge their perception, based on the proposed perspective.The original meaning of the stranger is strange and distant, but in Albert Camus's The Stranger, the stranger means someone who is in conflict with the social system, and in The Blind Owl, the meaning that is taken from the dictionary is different from the meaning hidden in the story. In this study, we aim to understand how the discourse system in the two novels The Stranger and The Blind Owl produces an identity that is in conflict with the majority of society. This research is qualitative, based on library sources and an interpretive method, and has been conducted using a descriptive-analytical method. By analyzing the aforementioned novels, we found that the impact of the main characters' relationships with other characters in the story is that their perception is constantly changing with different sensory spaces. نشانه‌معناشناسی گفتمانی فرآیندی است که به بررسی نحوه‌ی عملکرد، تولید و دریافت معنا در نظام‌های گفتمانی می‌پردازد. روش تحلیل گفتمانی ما مبتنی بر رویکرد نشانه‌معناشناسی گفتمانی است که سیر جریان معنا را درون بافت‌های نظام گفتمانی مورد مطالعه قرار می‌دهد تا مشخص شود که چگونه معنا در زبان از یک حالت ثابت به حالت پویا تبدیل می‌شود. برای این هدف دو رمان بیگانه اثر آلبر کامو و بوف کور اثر صادق هدایت را انتخاب کردیم چرا که شخصیت اصلی رمان‌ها (مورسو و راوی) براساس دیدگاه مطرح شده به طور مداوم با فضاهای حسی در ارتباط‌اند که ادراک او را مورد چالش قرار می‌دهد. در نظام عاطفی گفتمان بحث بر سر معنای ثابت نیست بلکه معنا درست مثل یک اتفاق تولید می‌شود. معنای اولیه‌ی بیگانه غریب و دور افتاده است ولی در بیگانه‌ی آلبر کامو بیگانه به معنای کسی است که با نظام اجتماعی در تعارض است و در بوف کور نیز معنایی که از فرهنگ لغت برداشت می‌شود با معنای نهفته در داستان متفاوت است. در این پژوهش برآنیم بدانیم که چگونه نظام گفتمانی در دو رمان بیگانه و بوف کور هویتی را تولید می‌کند که در تعارض با اکثریت جامعه قرار می‌گیرد. این پژوهش با استناد به منابع کتابخانه‌ای و روش تفسیری از نوع کیفی است و به روش توصیفی-تحلیلی صورت پذیرفته است. با تحلیل رمان‌های مذکور دریافتیم که از تاثیر روابط شخصیت‌های اصلی با دیگر شخصیت‌های داستان ادراک آن ها به طور مداوم با فضاهای حسی مختلف در حال تغییر است. https://www.narratologyjournal.ir/article_225666_eca76a712fb5868258c52aa2a3f2a551.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 The techniques of Cooperation in contemporary fiction (A Case study of Zoya Pirzad's short stories and We will get used to it) شگردهای تشریک مخاطب با متن در ادبیات داستانی معاصر: نمونه‌پژوهی داستان‌هایی از زویا پیرزاد (سه‌کتاب و عادت می‌کنیم) 256 213 222956 10.22034/jlc.2025.517021.1721 FA مصطفی دشتی آهنگر دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه ولایت، ایرانشهر، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0002-1316-6558 فرشته امدادی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه ولایت، ایرانشهر، ایران. هدی عربزاده استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه ولایت، ایرانشهر، ایران. Journal Article 2025 04 15 This research examines "ways of cooperation the audience with the text" in the short stories of Zoya Pirzad from the perspective of rhetoric. The social transformations of the contemporary world have brought about significant changes in all aspects of social sciences, arts, and literature, and the aesthetics of literary works are no exception. As a result, different theories have emerged regarding the rhetoric of new texts. If rhetoric used to be about speaking to the present audience, today we deal with a sophisticated audience that is cooperated with the text rather than the author. One important issue in studying contemporary Persian texts is examining their rhetorical features based on the requirements of text creation in the modern world. It seems that traditional rhetorical devices are no longer sufficient for analyzing forms such as novels and short stories, and elements of literary aesthetics in these texts need to be independently and separately examined—a task that has received less attention so far. It appears that in the analyzed texts (a collection of three short story books), to cooperate the audience with the text has played a significant role in creating empathy between readers and narrative storytelling. The findings of this research indicate that cooperation with the text is evident through certain rhetorical devices in these texts, including omission, interrogative cooperation, gaps, creating doubt, delay, etc. It seems that these rhetorical devices can also be examined in many other modern narrative texts. این پژوهش، از منظر دانش معانی، به بررسی «شیوه‌های تشریک مخاطب با متن» در داستان‌های کوتاه زویا پیرزاد پرداخته است. دگرگونی‌های اجتماعی دنیای معاصر، تغییرات عمده‌ای را در برخی از جنبه‌های علوم اجتماعی، هنر و ادبیات پدیدآورده است و زیبایی‌شناسی آثار ادبی نیز از این قاعده مستثنی نیست و از این‌رو نظریات متفاوتی در باب بلاغت متون نو پدید آمده است؛ اگر زمانی بلاغت سخن گفتن به اقتضای حال مخاطب بود، امروزه، با مخاطب بلیغ سروکار داریم که این مخاطب بلیغ با متن در ارتباط است نه مؤلف. یکی از مسائلی که در بررسی متون معاصر فارسی اهمیت دارد، بررسی ویژگی‌های بلاغی آنها با توجه به اقتضائات آفرینش متون در دنیای مدرن است، بسیاری از شگردهای بلاغی دنیای قدیم، امروزه برای بررسی قالب‌هایی مانند رمان و داستان کوتاه، پاسخگو نیستند و باید عناصر زیبایی‌شناسانة این متون به‌طور مستقل و مجزا مورد بررسی قرار گیرند؛ کاری که تاکنون کمتر بدان توجه شده است. به نظر می‌رسد در متون بررسی شده (مجموعه داستان کوتاه سه کتاب و رمان عادت می‌کنیم)، شگرد بلاغی تشریک مخاطب با متن، نقش عمده‌ای در همدلی مخاطب با روایات داستانی داشته است. بررسی‌های این پژوهش نشان می‌دهد که تشریک مخاطب با متن از طریق برخی از شگردها در این متون مشهود است؛ این شگردها عبارتند از: حذف، پرسش بلاغی تشریکی، خلأ، ایجاد تردید، تاخیر و ... . به نظر می‌رسد این شگردهای بلاغی، در بسیاری دیگر از متون داستانی مدرن قابل بررسی هستند. https://www.narratologyjournal.ir/article_222956_ed9f4692f9e414a91e42cb159a680ccb.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Interaction between Mise en abyme and Metalepsis in Short Fiction Film تعامل میزان‌آبیم و متالپسیس در فیلم کوتاه داستانی 306 257 225665 10.22034/jlc.2025.469878.1662 FA پیام زین العابدینی . استادیار دانشگاه تهران، دپارتمان هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0002-1701-3225 فاطمه احمدی کارشناسی ارشد سینما، دانشگاه کمال‌الملک نوشهر، نوشهر، ایران. Journal Article 2024 07 26 The narrative technique of mise-en-abyme, characterized by its creation of a frame-within-a-frame, provides a unique space for the interplay and integration of narrative levels. Exploring the dynamics between mise-en-abyme and metalepsis can unveil new dimensions of their functioning, laying the groundwork for future scholarly investigations. Given the limited scholarly attention on short films, this study aims to investigate the interaction between practical and innovative narrative techniques within this format. This research focuses on examining the manifestation of metalepsis within short fiction films through the mise-en-abyme structure. The study aims to explore the benefits of employing mise-en-abyme in short films, particularly in compressing narrative timelines and introducing boundary-breaking techniques. Utilizing a qualitative approach with a narratological lens, this study combines models proposed by Lucien Dällenbach and William Nelles to develop a dual pattern capable of covering common dimensions between mise-en-abyme and metalepsis. To elucidate the mechanism of interaction between these phenomena, three short fiction films, namely "Reflection," "The Changing Room," and "Room 8," have been selected as case studies. <br>This research introduces five different types of metalepsis that occur in three reflective types: simple, infinite, and paradoxical, as well as in two directions, internal and external. In conclusion, the examination of mise-en-abyme alongside metalepsis within short film narratives not only reveals their complex interplay but also underscores their profound implications for narrative construction and audience engagement. میزان‌آبیم به عنوان تکنیکی روایی با خلق قاب‌درقاب، فضای مورد نیاز برای وقوع تداخل‌ و نفوذ میان سطوح روایی فراهم می‌آورد. وارسی تعامل این دو پدیده با یکدیگر ابعاد جدیدی از نحوه‌ی عملکرد هر یک را ارائه می‌کند که می‌تواند طلایه‌دار مجموعه‌ی بِکر مطالعاتی گسترده در آینده به شمار بیاید. فیلم کوتاه بر اساس این ویژگی روایی تاکنون مورد مطالعه واقع نشده و کاوش تعامل این دو تکنیک در آن می‌تواند قابل ‌تامل باشد. مسئله‌ی تحقیق کشف انواعی از متالپسیس است که از طریق تکنیک قاب‌درقاب در فیلم‌های داستانی کوتاه بازآفرینی می‌شوند. تحقیق حاضر با هدفی کاربردی مزایای به‌کارگیری میزان‌آبیم در مدت‌زمان فشرده‌ی فیلم کوتاه، نحوه‌ی تولید سطوح روایی از طریق ساختارهای پیچیده‌ی تودرتو و هم‌چنین معرفی انواع مرزشکنی‌های قابل اجرا در این نوع از ساختار روایی را واکاوی نموده است. روش پژوهش کیفی با رویکرد روایت‌پژوهی و به شیوه مطالعه موردی است. از این‌روی سه فیلم‌کوتاه داستانی انعکاس، اتاق شماره‌ی 8 و اتاق پُرُو از موارد مطلوب گزینش شده و بر مبنای مبانی نظری تحقیق تحلیل شده است. نتیجه‌ نمایانگر تسریع روند روایت فیلم داستانی کوتاه از طریق به‌کارگیریِ ساختمان روایی میزان‌آبیم است که پتانسیل پنج نوع از متالپسیس را در دو جهت درونی و بیرونی ایجاد می‌کند. https://www.narratologyjournal.ir/article_225665_0170822246be68204392fd2cb917963f.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Semiotic Analysis of Text-Image Interaction in Ashkan Rahgozar's Graphic Novels تحلیل نشانه‌شناختی تعامل متن و تصویر در رمان‌های گرافیکی اشکان رهگذر 357 307 225668 10.22034/jlc.2025.518872.1724 FA سید علی سراج دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0001-5851-0933 سجاد احمدیان دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران. Journal Article 2025 04 24 Graphic novels, as a modern form of multimodal narratives, create a complex intersemiotic structure by simultaneously employing two sign systems: verbal and visual. In this narrative form, the interaction between image and text not only possesses aesthetic dimensions but also establishes specific signification mechanisms. This study utilizes Peircean semiotics framework and qualitative content analysis to examine the interaction mechanisms of textual and visual sign systems in Ashkan Rahgozar's graphic novels. The research corpus comprises six volumes of Rahgozar's works: "Arshia" (Volumes 1 & 2), "Tolu'-e Jamshid" (Volumes 1 & 2), and "Ghurub-e Jamshid" (Volumes 1 & 2). Peirce's focus on semiosis and the interaction between signifier and signified through three types of signs provides the analytical framework for this study. Findings indicate that textual and visual codes in Rahgozar's works interact complementarily, creating an integrated structure with multilayered narration. Iconic elements in illustrations, indexical narrative cues in actions, and cultural symbols in text all contribute to creating a coherent visual-narrative experience. رمان گرافیکی به‌عنوان گونه‌ای نوین از روایت‌های چندوجهی، با بهره‌گیری هم‌زمان از دو نظام نشانه‌ای، کلامی و تصویری، ساختاری پیچیده و میان‌نشانه‌ای پدید می‌آورد. در این نوع روایت، تعامل تصویر و متن نه تنها بُعد زیبایی‌شناختی دارد، بلکه سازوکار دلالتی خاصی نیز ایجاد می‌کند. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از چارچوب نشانه‌شناسی پیرس و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی، به تحلیل سازوکارهای تعامل نظام‌های نشانه‌ای متنی و تصویری در رمان‌های گرافیکی اشکان رهگذر می‌پردازد. جامعه آماری پژوهش شامل شش جلد آثار گرافیکی رهگذر شامل «ارشیا» (جلد ۱ و ۲)، «طلوع جمشید» (جلد ۱ و ۲) و «غروب جمشید» (جلد ۱ و ۲) است. پیرس با تمرکز بر فرآیند نشانه‌زایی (Semiosis) و تعامل میان دال و مدلول از طریق سه‌ گونۀ نشانه‌ای، ابزار تحلیلی این پژوهش را فراهم آورده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رمزگان‌های متنی و تصویری در آثار رهگذر به صورت تعاملی و مکمل با یکدیگر عمل می‌کنند و ترکیب آن‌ها ساختاری یکپارچه و روایی چندلایه ایجاد کرده است. عناصر شمایلی در تصویرسازی، نمایه‌های روایی در کنش‌ها، و نمادهای فرهنگی در متن، همگی در خلق تجربه‌ای بصری-روایی منسجم نقش دارند. https://www.narratologyjournal.ir/article_225668_3fea5d631e97f1a8f0762871fe9c8ffd.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Narrative Analysis of Retrospection and Anticipation in the Story The Leap of Memories Tomorrow from the Perspective of Gérard Genette's Theory تحلیل روایتی پس‌نگر و پیش‌نگر در داستان جهش خاطرات روز بعد از منظر نظریه ژرار ژنت 396 359 225667 10.22034/jlc.2025.503126.1707 FA سارا سروش دانشجوی دکتری مشترک ادبیات فرانسه دانشگاه سوربن نوول پاریس 3، فرانسه و دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. 0009-0003-3329-8827 محمدرضا فارسیان استاد گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران (نویسندۀ مسئول) Journal Article 2025 01 29 This article examines the role of Mohammad Qassaa, a translator and researcher in literature, in the expansion of science fiction and children's literature in Iran. By analyzing the narrative of the story Leap of Memories the Next Day, it provides an opportunity to introduce this genre to Iranian audiences and young writers. Qassaa's story, utilizing specific techniques, guides the reader into the world of memories and the challenges faced by its characters. The article also emphasizes the importance of narrative time and explores the duality between story time and narrative time. Qassaa enhances the appeal and suspense of the story by employing techniques of multiple timelines and using flashbacks and flash-forwards. The main conflict of the story relates to a unique spaceship in orbit around Earth, which is trapped in an energy field under the supervision of "Johnson." This story includes three parallel narratives that, through the technique of retrospection, uncover the truth about the spaceship and depict 170 years of history in less than 50 pages. This rapid pace of narration enables the reader to connect with various times of the story and become familiar with technological advancements and social transformations. Ultimately, the technique of condensation and other narrative methods contribute to a captivating presentation of the story, providing a foundation for reflection on science, power, and its consequences. این مقاله به بررسی نقش محمد قصاع، مترجم و پژوهشگر ادبیات، در گسترش ادبیات علمی-تخیلی و ادبیات کودک و نوجوان در ایران می‌پردازد. با تحلیل روایت داستان جهش خاطرات روز بعد، امکان معرفی این ژانر به مخاطبان ایرانی و نویسندگان جوان فراهم می‌شود. داستان قصاع، با استفاده از تکنیک‌های خاص، خواننده را به دنیای خاطرات و چالش‌های شخصیت‌ها هدایت می‌کند. مقاله همچنین بر اهمیت زمان روایت تأکید دارد و به بررسی دوگانگی میان زمان داستان و زمان روایت می‌پردازد. قصاع با به‌کارگیری تکنیک‌های چندزمانی و استفاده از فلش‌بک‌ها و فلش‌فورواردها، جاذبه و تعلیق داستان را افزایش می‌دهد. گره اصلی داستان به یک سفینه عجیب در مدار زمین مربوط می‌شود که تحت سرپرستی "جانسون" در میدان انرژی گیر افتاده است. این داستان شامل سه روایت موازی است که با تکنیک پس‌نگری به کشف حقیقت درباره این سفینه پرداخته و روایت داستانی 170 ساله را در کمتر از ۵۰ صفحه به تصویر می‌کشد. این سرعت بالای روایت، خواننده را قادر می‌سازد تا با زمان‌های مختلف داستان ارتباط برقرار کند و به پیشرفت‌های تکنولوژیکی و تحولات اجتماعی آشنا شود. در نهایت، تکنیک تلخیص و دیگر روش‌های روایی به ارائه‌ای جذاب از داستان کمک کرده و زمینه‌ای برای تفکر درباره علم، قدرت و پیامدهای آن فراهم می‌آورند. https://www.narratologyjournal.ir/article_225667_73c0e00687dce8754a81b56d809ee2fb.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Moving from Hard Narratology to Soft Narratology: Discursive Ecstasy in Surrealist Narrative (Based on Two Persian Surrealist Short Stories)* عبور از روایت‌شناسیِ سخت به روایت‌شناسیِ نرم: خلسۀ گفتمانی در روایتِ سوررئالیستی (با تکیه بر دو داستان کوتاه سوررئالیستی فارسی)* 443 397 221824 10.22034/jlc.2025.506837.1713 FA نسرین سهرابی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران (نویسندۀ مسئول). 0009-0005-3082-3547 Journal Article 2025 02 15 Surrealist narratives transcend structural and classical narrative systems and present phenomenal, unconscious, and miraculous perceptions in a dialectical relationship between dream and reality. One of the important functions of these narratives is the ecstatic function. Ecstasy refers to a state in which literary discourse transcends the structural, action-oriented, program-oriented, and goal-oriented system and enters a sensory-perceptual, abstract, and dream-oriented state. The issue that arises is how the transition from hard narratology to soft narratology takes place. What techniques and factors in this transition cause the production of meaning and ecstasy in the surrealist narrative? This article, using a descriptive-analytical method and a discursive semiotics approach, while examining the grounds for the transition from hard narratology in narrative semiotics to soft narratology, examines the characteristics of surrealist ecstasy in two surrealist short stories, "Nightmares" and "Traces of the Amber Man" by Abu Torab Khosravi. The results show that narratives move from purely action systems, material values, referential aspects, subject-object distance, and rigid and frozen situations to soft, fluid, emotional, and phenomenal discourse systems, internal values, non-referential forms, etc. Syntactically determined structures collapse, and grammatical and rigid subjects and bodies transform into perceptual, eventual, and mythological subjects and bodies. These arrangements create the illusion of surrealist images in the narrator, surrealist shock and jolt, loss of meaning, and the preservation of defamiliarization. روایت‌های سوررئالیستی از نظام‌های روایی ساختاری و کلاسیک عبور می‌کنند و ادراکات پدیداری، ناخودآگاه و امور شگفت را در رابطه‌ای دیالکتیکی بین رؤیا و واقعیّت به نمایش می‌گذارند. یکی از کارکردهای مهم این روایت‌ها کارکرد خلسه‌ای است. خلسه به حالتی اشاره دارد که گفتمان ادبی از نظام ساختاری، کنشی، برنامه‌محور و غایت‌محور عبور می‌کند و در وضعیّتی حسی- ادراکی، انتزاعی و رؤیامحور قرار می‌گیرد. مسأله‌ای که مطرح می‌شود، این است که عبور از روایت‌شناسی سخت به روایت‌شناسی نرم چگونه صورت می‌گیرد؟ و در این انتقال و عبور چه شگردها و عواملی سبب تولید معنا و خلسه در روایت سوررئالیستی می‌شود؟ این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و با رویکرد نشانه- معناشناختیِ گفتمانی ضمن بررسی زمینه‌های عبور از روایت‌شناسی سخت در نشانه- معناشناسی روایی به روایت‌شناسی نرم، ویژگی‌های خلسۀ سوررئالیستی را در دو داستان کوتاه سوررئالیستیِ «کابوس‌های شبانه» و «رد پای مرد کهربایی» از ابوتراب خسروی، بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد روایت‌ها از نظام‌های کنشیِ صرف، ارزش‌های مادی، جنبه‌های ارجاعی، فاصله بین سوژه و ابژه و وضعیت‌های سخت و منجمد به سمت نظام‌های گفتمانی نرم، رقیق، عاطفی و پدیداری، ارزش‌های درونی، اشکال غیرارجاعی و ... حرکت می‌کنند. ساختارهای قطعیت‌یافتۀ نحوی فرومی‌ریزند و سوژه‌ها و تن‌های گرامری و سخت به سوژه‌ها و تن‌های ادراکی، رخدادی و اسطوره‌ای تبدیل می‌شوند. این تمهیدات سبب ایجاد توهّمِ تصاویر سوررئالیستی در گفته‌خوان، شوک و تکانۀ سوررئالیستی، نقصان معنا و حفظ آشنایی‌زدایی می‌شوند. https://www.narratologyjournal.ir/article_221824_6d042a9f0af4161d47039ff8b55cf4f4.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 A Study of the Intersemiotic Translation of the Pictorial Spaces of Leonardo da Vinci’s and Andy Warhol’s Last Supper Based on Yuri Lotman’s Cultural Semiosphere مطالعه ترجمه فضاهای بینانشانه‌ای تصویری «شام آخر» داوینچی و وارهول با تکیه بر سپهر نشانه‌ای فرهنگی یوری لوتمان 482 445 243701 10.22034/jlc.2026.580230.1831 FA حمیدرضا شعیری استاد گروه زبان فرانسه، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0001-5667-3827 یوکابد عارفی دانش‌آموختۀ دکتری پژوهش هنر، دانشکدۀ عمران، معماری و هنر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران. Journal Article 2026 05 02 meaning and the organization of collective experience. Whenever an image is reproduced or reinterpreted within a new cultural context, a translational process emerges in which semiotic boundaries are transformed and meaning is organized within a new network of cultural relations. Yuri Lotman’s theory of the cultural semiosphere provides a theoretical framework for understanding this process; according to this perspective, meaning undergoes transformation through the interaction between “self” and “other” and in its movement from the cultural center toward the sphere of popular culture.The present study has been conducted using a qualitative approach and a comparative method, and the data have been collected from library sources and the analysis of visual texts. In this study, the reinterpretation of Leonardo da Vinci’s Last Supper in the works of Andy Warhol is examined as the transfer of a sacred image from classical cultural memory to contemporary visual culture. The main issue is how the translation of pictorial spaces between two non-synchronous semiospheres transforms the semantic structure of the image, the perceptual experience of the audience, and the position of the sacred. The findings indicate that in Da Vinci’s work meaning is stabilized within a center-oriented, faith-based structure, whereas in Warhol’s works the image enters media circulation and sacred meaning shifts from a fixed state to a fluid, multi-centered condition. In this transition, aesthetic experience moves from individual contemplation to collective consumption, and the image transforms from cultural memory into a circulating sign within visual culture. تصویر در نظام‌های فرهنگی صرفاً نمایش جهان نیست، بلکه عرصه‌ای برای شکل‌گیری معنا و سازمان‌یابی تجربه جمعی به‌شمار می‌آید. هرگاه یک تصویر در بستر فرهنگی تازه بازتولید یا بازخوانی شود، فرایندی ترجمانی پدید می‌آید که در آن مرزهای نشانه‌ای دگرگون شده و معنا در شبکه‌ای نو از روابط فرهنگی سامان می‌گیرد. نظریه سپهر نشانه‌ای فرهنگی یوری لوتمان چارچوبی نظری برای فهم این فرایند فراهم می‌آورد؛ بر پایه این دیدگاه، معنا در تماس میان «خود» و «دیگری» و در گذار از مرکز فرهنگی به عرصه‌های فرهنگ عامه دچار دگردیسی می‌گردد. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش تطبیقی انجام گردیده و داده‌ها از منابع کتابخانه‌ای و تحلیل متون تصویری گردآوری شده‌اند. در این مطالعه، بازآفرینی تصویر «شام آخر» لئوناردو داوینچی در آثار اندی وارهول به‌منزله انتقال تصویری قدسی از حافظه فرهنگی کلاسیک به فرهنگ تصویری معاصر بررسی می‌شود. مسئله اصلی آن است که ترجمه فضاهای تصویری میان دو سپهر نشانه‌ای ناهم‌زمان چگونه ساخت معنایی تصویر، تجربه ادراکی مخاطب و جایگاه امر قدسی را دگرگون می‌سازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد در اثر داوینچی معنا در ساختی مرکزگرا و ایمان‌محور تثبیت می‌شود، در حالی‌که در آثار وارهول تصویر در مرزهای سپهر نشانه‌ای معاصر وارد چرخه گردش رسانه‌ای شده و معنای قدسی از حالت ثابت به وضعیتی سیال و چندکانونی تبدیل می‌گردد. در این گذار، تجربه زیباشناختی از تأمل فردی به مواجهه‌ای جمعی و مصرفی تغییر می‌یابد و تصویر از حافظه فرهنگی به نشانه‌ای در گردش فرهنگ تصویری بدل می‌شود. https://www.narratologyjournal.ir/article_243701_c2d623bc947591d0f63eedeab1c8b67c.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Analysis of Interactions of narrative elements in Marzbannameh with a Focus on David Herman's Narrative Network Theory تحلیل روابط بین روایی در مرزبان نامه با تمرکز بر نظریه شبکه های روایت دیوید هرمن 521 483 222954 10.22034/jlc.2025.509498.1715 FA شهریار شهرکی دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، زاهدان، ایران (نویسندۀ مسئول). 0009-0009-5928-6991 صغری مرادیان دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، بجنورد، ایران. 0000-0001-2345-6789 سارا نظامدوست دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، زاهدان، ایران. 0009-0003-6927-9732 Journal Article 2025 03 01 Persian narrative literature, with its complex structures and profound concepts, provides a rich platform for narratological analyses. Among these, Marzbannameh, as a prominent work, creates extensive semantic connections through multilayered tales and diverse characters. This research, using David Herman's Narrative Network Theory, examines the relationships between characters, events, times, and places in the first chapter of this work. Herman's theory is based on the principle that narratives are not only composed of independent elements, but these elements are connected through a network of semantic relationships, and these connections play a significant role in understanding the messages of the story.<br><br>In this study, two tales, "Hanbuy with Zahhak" and "Kharreh-Namah and Bahram Gur," have been analyzed as prominent examples. The results show that in the tale of "Hanbuy with Zahhak," the moral choice of the main character to save his brother forms a network of emotional, familial, and power relationships that also affect the behavior of the character Zahhak. In the tale of "Kharreh-Namah and Bahram Gur," the interaction between the king and the peasant represents the impact of individual behavior on society and the role of justice in governance. Also, the study of temporal and spatial relationships showed that the nonlinear structure of the narrative, by embedding sub-narratives within the main narrative, creates a network of multilayered meanings. ادبیات روایی فارسی با ساختارهای پیچیده و مفاهیم عمیق خود، بستری غنی برای تحلیل‌های روایت‌شناختی فراهم می‌آورد. در این میان، مرزبان‌نامه به‌عنوان اثری برجسته، از طریق حکایات چندلایه و شخصیت‌های متنوع، ارتباطات معنایی گسترده‌ای را ایجاد می‌کند. این پژوهش با استفاده از نظریه شبکه‌های روایت دیوید هرمن، به بررسی روابط میان شخصیت‌ها، رویدادها، زمان‌ها و مکان‌ها در باب اول این اثر می‌پردازد. نظریه هرمن بر این اصل استوار است که روایت‌ها نه تنها از عناصر مستقل تشکیل می‌شوند، بلکه این عناصر از طریق شبکه‌ای از روابط معنایی به هم متصل‌اند و این ارتباطات نقش مهمی در درک پیام‌های داستان دارند.در این مطالعه، دو حکایت «هنبوی با ضحاک» و «خره‌نماه و بهرام گور» به‌عنوان نمونه‌های بارز تحلیل شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که در حکایت «هنبوی با ضحاک»، انتخاب اخلاقی شخصیت اصلی برای نجات برادرش، شبکه‌ای از روابط عاطفی، خانوادگی و قدرت را شکل می‌دهد که بر رفتار شخصیت ضحاک نیز تأثیرگذار است. در حکایت «خره‌نماه و بهرام گور»، تعامل میان پادشاه و دهقان، نمایانگر تأثیر رفتار فردی بر جامعه و نقش عدالت در حکمرانی است. همچنین، بررسی روابط زمانی و مکانی نشان داد که ساختار غیرخطی روایت، با گنجاندن حکایات فرعی در دل روایت اصلی، شبکه‌ای از معانی چندلایه را ایجاد می‌کند.در نهایت، این پژوهش با تکیه بر چارچوب نظری هرمن، نشان می‌دهد که چگونه روابط میان شخصیت‌ها، مکان‌ها و مفاهیم اخلاقی در «مرزبان‌نامه»، ساختاری پویا و معنادار ایجاد می‌کند که درک عمیق‌تری از پیام‌های داستان و ساختار کلی روایت را امکان‌پذیر می‌سازد. https://www.narratologyjournal.ir/article_222954_638f1b44b9a8bbf54f9a3f795c00ccdc.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Second-Person Narration in Engar Gofte Boodi Leili: Representation of Lived Experience, Collective Memory, and Identity in a Multilayered Narrative Structure روایت دوم‌شخص در رمان انگار گفته بودی لیلی: بازنمایی تجربة زیسته، حافظة جمعی و هویت در ساختار چندلایة روایت 558 523 232092 10.22034/jlc.2025.520716.1725 FA فائزه عرب یوسف آبادی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات، دانشگاه زابل، زابل، ایران (نویسندۀ مسئول). Journal Article 2025 05 02 The second-person narrative in Engar Gofte Boodi Leili is a sophisticated mechanism for portraying identity crises, the interplay between personal and collective memory. This study, based on Monika Fludernik’s Natural Narratology and utilizing a mixed-method approach (qualitative and quantitative), examines the function of second-person narration in structuring the narrative and shaping the reader’s experience. The findings indicate that this narrative mode, through shifts in narrative address, variations in rhythm, and the interplay between past and present, creates an intense cognitive and emotional engagement for the reader. Statistical and qualitative analysis reveals that second-person narration plays a crucial role in representing the protagonist’s fragmented consciousness, social constraints, and lived experiences. The repetitive second-person address, sometimes directed at the protagonist herself and sometimes at an absent figure (her deceased husband), constructs identity and memory within a nonlinear and disjointed framework. The results suggest that this narrative technique suspends the protagonist between past and present, compelling both the character and the reader to engage in a process of self-recognition and redefinition. روایت دوم‌شخص در رمان انگار گفته بودی لیلی سازوکاری پیچیده برای نمایش بحران‌های هویتی، تعامل حافظه‌ی فردی و جمعی است. این پژوهش با تکیه بر نظریة روایت‌شناسی طبیعی مونیکا فلودرنیک و با استفاده از روش ترکیبی کیفی و کمی، به بررسی نقش روایت دوم‌شخص در ساختار روایت و تجربة خواننده می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهند که این شیوة روایت، با تغییر در مخاطب خطاب‌ها، ریتم روایت و تعامل میان گذشته و حال، باعث ایجاد احساس درگیری شناختی و احساسی در خواننده شده است. تحلیل آماری و کیفی نشان می‌دهد که خطاب‌های دوم‌شخص در این رمان نقش مهمی را در بازنمایی ذهنیت شخصیت اصلی، کنترل اجتماعی و تجربة زیستة او داشته‌اند. خطاب‌های مکرر که گاه متوجه خود شخصیت و گاه متوجه فردی غایب (همسر ازدست‌رفته‌اش) هستند، مفهوم هویت و حافظه را در چارچوبی غیرخطی و نامنسجم به تصویر کشیده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهند که این شیوة روایت باعث تعلیق میان گذشته و حال شده و ساختاری ایجاد کرده که در آن، خواننده و شخصیت اصلی هر دو درگیر مرحله‌ای از بازشناسی و بازتعریف خود می‌شوند. https://www.narratologyjournal.ir/article_232092_cb506d325d8f54ffda8d0f0e76211035.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 A narratological reading and explanation of its meaning-making function In the novel " khane-ye- Edrisiha " by Ghazaleh Alizadeh خوانشی روایت‌شناسانه و تبیین کارکرد معناسازانة آن در رمان «خانه ادریسیها» اثر غزاله علیزاده 600 559 211483 10.22034/jlc.2024.466743.1656 FA پروین غلامحسینی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی (محض)، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0002-9433-7063 علی حیدری استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، لرستان. 0000-0002-9433-7063 حمیدرضا قانونی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. 0000-0002-9433-7063 Journal Article 2024 07 07 Narrative is one of the basic elements in literary theory, whose analysis based on new theories helps us in understanding literary texts. Many theorists have examined the structure of the narrative. French structuralist Gerard Genet is one of the most prominent structuralist theorists, who consider his theory to be one of the most complete and effective theories of narratology. He considers factors such as time, lateness, focalization, etc. to be important for analyzing the structure of literary texts. The upcoming research is based on descriptive-analytical method based on library studies. In this essay, the researchers try to clarify the connection between meaning and structure and the author's use of Pay these elements. The obtained data and findings show that all these factors - including the narrator, time (being past or future), disconnection and discourse connection - each emphasize semantic aspects and coherently and in relation to each other, to have been used and have somehow increased the artistic appeal of the novel. This trait is also one of the ideas of the Paris school. In such a way, its purpose is to show the narrative function of discourse and to introduce the logic and grammar of any kind of discourse. In some topics, such as lateness of time, there are differences between Genet's ideas and those of the Paris school. which is discussed in this research. رروایت یکی از عناصر اساسی در نظریه ادبی است که تحلیل آن بر اساس نظریه‌های جدید، ما را در فهم متون ادبی یاری می‌دهد. نظریه‌پردازان بسیاری، ساختار روایت را بررسی کرده‌اند. ژرار ژنت3 ساختارگرای فرانسوی یکی از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان ساختارگرا است که نظریه او را یکی از کامل‌ترین و مؤثرترین نظریه‌های روایت‌شناسی می‌دانند. او عواملی چون زمان، دیرش، کانونی‌سازی و... را برای تحلیل ساختار متون ادبی مهم می‌داند. پژوهش پیش‌ رو مبتنی بر روش توصیفی- تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه‌ای است. پژوهشگران در این جستار سعی دارند ضمن بررسی رمان «خانه ادریسیها» بر اساس نظریة ژرار ژنت و بررسی مهم‌ترین عناصرِ مطرحِ موجود در آن، با ذکر شواهدی از این رمان و تحلیل آن‌ها، به روشن شدن پیوند معنا با ساختار و نحوة به کارگیری نویسنده از این عناصر بپردازند. داده‌ها و یافته‌های به دست آمده نشان‌گر آن است که تمامی این عوامل- اعم از راوی، زمان (گذشته‌نگر و یا آینده‌نگر بودن)، انفصال و اتصال گفتمانی- هر کدام به جنبه‌های معنایی تأکید دارد و به طور منسجم و در ارتباط با یکدیگر، به کار رفته‌اند و به نوعی باعث افزایش جذابیت هنری رمان شده‌اند. این خصلت از نظریات مکتب پاریس نیز به شمار می‌رود. به نحوی که هدف آن نشان دادن کارکرد روایی گفتمان و معرفی منطق و دستور زبان هر نوع گفتمانی است. در بعضی مباحث، نظیر دیرش زمانی، نظریات ژنت با نظریات مکتب پاریس، تفاوت‌هایی وجود دارد. که در این پژوهش به این مورد پرداخته می‌شود https://www.narratologyjournal.ir/article_211483_7713935a3e4c65f30fcc6b064f212051.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 A Study of Bakhtin's Carnival Laughter and the Grotesque Sign in Attar's Madmen's Reasons (Ilahi Nameh - Masabed Nameh - Mantiq Al-Tatir) بررسی خنده کارناوالی باختین و نشانه گروتسکی در عقلای مجانین عطار (الهی نامه- مصیبت نامه- منطق الطیر) 625 601 222951 10.22034/jlc.2025.496981.1699 FA فیروز فاضلی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0003-4801-4180 سپیده واصفی دانشجوی دکتری ادبیات فارسی، ادبیات عرفانی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0009-0007-7329-1549 Journal Article 2024 12 31 Laughter, despite its appearance, is a profound philosophical concept in which the types of truth, the universe, history, and humanity manifest themselves more deeply than seriousness. Laughter is a dialogue that can bring up serious matters without cost, using inverted language. One of the most eminent linguists utilizes the trick of madcap laughter against opposing and rebellious forces is Mikhail Bakhtin. Majnun, from his point of view, is not only an ordinary human being, but also with an obscure and inverted language is in conflict over the flow of political and theological power. This article, using a descriptive-analytical approach, aims to examine Attar's Mad Wise Men in accordance with the carnivalesque laughter technique with grotesque signs. In this research, by examining three works, Mosibat-Nameh, The Conference of the Birds and Elahi-Nameh, 106 narratives of Mad Wise Men were enumerated. As a result, 35 carnivalesque laughs and 17 grotesque،It was categorized and narratively explained. خنده بر خلاف ظاهرش یکی از مفاهیم عمیق فلسفی است. که در آن گونه های حقیقت، جهان هستی، تاریخ و انسان عمیق تر از جدیت بروز می کند. خنده ،گفتگویی است که می تواند امر جدی را بدون پرداخت هزینه با زبان معکوس مطرح کند. یکی از زبان شناسان برجسته که ترفند خنده مجنونانه را در تضاد با نیروهای مخالف و سرکش به کار بسته است، میخائیل باختین می باشد. مجنون از دیدگاه او یک انسان معمولی نیست، بلکه با زبانی مبهم و وارونه با جریان قدرت سیاسی و الهیات در ستیز است. مقاله حاضر به شیوه توصیفی- تحلیلی بر آن است تا عقلای مجانین عطار را مطابق ترفند خنده کارناوالی با نشانه های گروتسکی، بررسی کند. در این تحقیق با بررسی سه اثر مصیبت نامه، منطق الطیر و الهی نامه، ۱۰۶روایت عقلای مجانین احصاء شده و در نتیجه ۳۵خنده کارناوالی و ۱۷ نشانه گروتسکی طبقه بندی وتبیین روایی گردید. https://www.narratologyjournal.ir/article_222951_a46fcee21763de418d2ad54ae2506ea6.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 A Study on Realtime 2D Cut-Out Animation in Videogames (Case Study: Video Games "Soldats Inconnus" and "Pilgrims") متحرک‌سازی شخصیت در بازی‌های کات-آوت مطالعه موردی «سـربازان ناآشنا» و «مســافران» 691 627 232094 10.22034/jlc.2025.525318.1734 FA ونداد فرهادی دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد انیمیشن، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0009-0006-7640-6842 سید‌نجم‌الدین امیرشاه‌کرمی استادیار گروه انیمیشن، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول). 0000-0002-3435-1963 Journal Article 2025 05 21 The purpose of this study is to investigate the application of the renown Twelve Principles of Animation in the process of animating the characters of three selected video-games that are produced based on a cut-out animation production pipeline. In order to adhere to a solid theoretical framework, the study is mainly based on two invaluable pieces of literature The Illusion of Life (1981) and The Animator’s Survival Kit (2001) as a basis. <br><br>One of the main aspects of this research is to investigate the Five Fundamentals of Video-Game Animation, as established and defined in the book GAME ANIM: Video Game Animation Explained, that aims to revisit the Twelve Principles of traditional animation in order to apply the in the production of video game; A medium that is, in contrary to the animated films, is an interactive medium that requires to respond to the commands and inputs received from a player. <br>The outcome of this very research, indicates that, in order to benefit from the Twelve Principles of Animation in the process of giving life to video game characters, considering the interactive nature of the medium, some subtle changes and tweaks are needed to be made so that the game characters can respond to the player’s action throughout believable, readable and yet, fluid and disrupted animations. Such adjustments are addressed in the book GAME ANIM, , which includes some recommended techniques that may help video game animators to maintain the fluid feel of the characters movements in the game world. پژوهش پیشِ‌‌رو، با رویکردی تحلیلی-توصیفی بر مطالعه‌‌ی کیفیت متحرک‌‌سازی شخصیت‌‌های دو بازی ویدئویی که با تکنیک کات‌‌آوت دوبعدی ، جانبخشی شده‌اند، متمرکز است. دو بازی شاخص ویدئویی در سبک کات‌آوت دوبُعدی دیجیتال به نام‌های "ســربازان نا‌آشــنا" (2014) و "مســافران" ( 2019) به عنوان نمونه‌های مطالعاتی این پژوهش برگزیده شده‌اند که هر یک به‌لحاظ شیوه‌ی کارگردانی هنری-دیداریِ بکار‌گرفته شده در طراحیِ شکل شخصیت‌ها و عناصر صحنه، حائز ویژگی‌هایی یکتا‌ و متفاوت‌اند. <br>بازی ویدئویی بعنوان یک گونه‌‌ی هنریِ وامدارِ ســینما و انیمیشن، عمیقاً مقید به روایت‌گری و خلق فضاهایی است که مخاطب را به تعامل مستقیم با شخصیت‌‌ها و موقعیت‌‌های جهانِ روایی اثر فرامی‌‌خواند. این مطالعه به هدف واکاوی ظرافت‌‌های متحرک‌‌سازی شخصیت‌‌های اصلی این دو بازی ، برای تبیین ظرفیت‌‌ها و امکانات و محدودیت‌‌های تکنیک انیمیشن کات‌‌آوت رایانه‌‌ای در بکارگیری اصول دوازده‌‌گانه متحرک‌سازی، با استناد بر آراء اُلی جانســتِن ، فرانک تامِــس و همچنین آموزه‌های ریچارد ویلیامــز ، صورت می‌‌گیرد. همچنین، ضمن بازنمایی نقش کلیدیِ قوانین دوازده‌گانه‌ی انیمیشن در خلق شخصیت‌ها با حرکاتی باورپذیر، خوانا و زیبا، به موضوعِ پنج اصل بنیادینِ متحرک‌سازی شخصیت در بازی‌های ویدئویی بر اساس نظریات جاناتِــن کوپــر پرداخته شده است که کاربرد قوانین دوازده‌گانه، مختص انیمیشنِ نمایشی را به متحرک‌سازی شخصیت‌های هدایت‌پذیر و تعامل‌پذیر بازی به عنوان رسانه‌ای زنده و پویا، پیوند می‌زند. <br>در یافته‌های حاصل از این پژوهش، مبتنی بر پنج اصلۀ بنیادینِ مورد توصیه‌ی کوپــر برای متحرک‌سازی شخصیت در بازی، به ارائه‌ی راهکارهایی، برای تنظیم و اعمال برخی تغییرات در شیوه‌ی بهره‌گیری از قوانین دوازده‌گانه‌ی کلاسیک، در عرصه‌ی متحرک‌سازی شخصیت برای بازی‌های تعامل‌پذیر پرداخته‌است. https://www.narratologyjournal.ir/article_232094_a8410407df1c74f21ae68d07998eb56c.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Aesthetic incident in "Bārdīgar šahrī ké Dūst Mīdāštam" by Nader Ebrahimi رخداد زیبایی‌شناختی در بار‌دیگر شهری که دوست می داشتم از نادر ابراهیمی 738 693 222955 10.22034/jlc.2025.515922.1720 FA ابراهیم کنعانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران. 0000-0003-2737-5462 Journal Article 2025 04 09 The aesthetic event determines the immersion of presence and, in the form of the sensory and direct co-presence of subjects and existence, forms the system of adaptation. In this work by Nader Ebrahimi, this process can be traced well. In this model, as the subject, experiences an adaptive interaction with Helia as the audience, which is transferred to the present through reminiscence. But this process does not lead to the perceptual-sensory ability and co-presence of the subjects, and as a result, love is presented as a threshold experience that does not lead to permanent union and, as a result, is accompanied by absence. In this research, the process of meaning-making in this novel is examined and analyzed in the form of introducing the aesthetic event pattern, and how the transition from the action system to the tensional and then the adaptive system, from place-based to spatial, from programmatic to event-based, and the formation of the event system are explained.The question of the research is also what narrative, symbolic, and textual mechanisms the signifying process of the experience of love is based on, and what discursive systems it forms the aim of the research is to show the different aspects of the signification and representation of love and how the pattern of aesthetic event is formed based on the semantic mechanisms of this work. رخداد زیبایی‌شناختی، الگویی است که در یک آنِ زیبایی‌شناختی، حادثه‌ و رخدادی شکل می‌گیرد که به حیرت سوژه منجر می‌شود. سپس از طریق توانش ادراکی- حسی، آغشتگی حضور را رقم می‌زند و در قالب هم‌حضوری حسی و مستقیم سوژه‌ها و هستی، نظام تطبیق را شکل می‌دهد. در بار‌دیگر شهری که دوست می‌داشتم از نادر ابراهیمی، به خوبی این فرایند قابل پی‌جویی است. در این اثر بازنمایی عشق مبتنی بر سازوکاری شکل می‎گیرد که آن را الگوی رخداد زیبایی‎شناختی نامیده‎ایم. براساس این الگو، گفته‌پرداز به‌عنوان سوژه (فاعل عشق)، تعاملی تطبیقی را با هلیا به‌عنوان مخاطب تجربه می‌کند که این تجربه از طریق خاطره‌پردازی، به زمان حال منتقل می‌شود. اما این فرایند به توانش ادراکی- حسی و هم‌حضوری سوژه‌ها منتهی نمی‌شود و درنتیجه، عشق در قالب تجربه‎ای آستانه‎ای طرح می‎شود که به وصال دائم منتهی نمی‎شود و درنتیجه، با غیاب همراه است. در پژوهشِ حاضر، فرایند دلالت‌پردازی و معناسازی در بار‌دیگر شهری که دوست می‌داشتم، در قالب معرفی الگوی رخداد زیبایی‌شناختی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است و چگونگی گذر از نظام کنشی به نظام تنشی و سپس تطبیقی، مکان‌بودگی به فضاشدگی، برنامه‌مداری به رخدادی و در نهایت چگونگی شکل‌گیری نظام رخدادی تبیین گردیده است. پرسش اصلی پژوهش نیز این است که فرایند دلالت‎پردازی تجربۀ عشق مبتنی بر کدام سازوکارهای روایتی، نشانه‎ای و متنی تحقق می‎پذیرد و برساخته می‎شود. نیز کدام نظام‌های گفتمانی را شکل می‎دهد. درواقع، هدف از پژوهش، نشان دادن وجوه مختلف دلالت‎پردازی و بازنمایی عشق و چگونگی شکل‎گیری الگوی رخداد زیبایی‎شناختی مبتنی بر سازوکارهای معنایی این اثر است. https://www.narratologyjournal.ir/article_222955_f8f93e1a8545a0210df13181e184472e.pdf

انجمن نقد ادبی ایران دو فصلنامه روایت شناسی 2588-6495 10 20 2026 09 23 Recreating the Sacrificial Myth in Modern Media: A Semiotic Reading of the Mythic Structural Correspondences between Mithraism and “Game of Thrones” بازآفرینی اسطورۀ قربانی در رسانۀ مدرن؛ خوانشی نشانه‌شناختی از هم‌ساختی اسطوره‌ای میتراییسم و «بازی تاج‌وتخت» 797 739 252568 10.22034/jlc.2026.581311.1839 FA سُرور خُراشادی استادیار گروه باستان‌شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت ‌مدرس، تهران، ایران . 0000-0002-2085-5968 علی خراشادی مربی گروه نمایش، مؤسسۀ غیرانتفاعی فردوس، مشهد، ایران. 0009-0002-2141-4029 Journal Article 2026 05 15 The Iranian cult of Mithra, known in Europe as Mithraism, gained widespread prominence in the ancient world, emerging as a recognized ideology in early Christian Western traditions. Today, the enduring connection between Mithraism and Western culture continues to inspire contemporary artistic imagination. A prime example is the series “GoT”, which serves as the focal point of this study. Through an intertextual comparative analysis of the scene depicting the “Death of the NightKing” in the series and the myth of the “Tauroctony” in Mithraism, this research addresses the following question: To what extent does the narrative structure and mythological function of the former align with the latter? The significance of this inquiry lies in understanding the genesis of modern arts by treating symbolic texts as reservoirs of dramatic situations.<br>Employing a library-based method within a comparative-analytical framework, this study utilizes structural semiotics and functional narratology. Findings indicate that beyond superficial symbolic parallels, both scenes share a deep narrative structure wherein the symbolic death of darkness serves as a prerequisite for the rebirth of order, earth’s fertility, and the salvation of humanity’s collective memory. By leveraging intertextual theories, the series reconstructs Dumézil’s tripartite Indo-European functional structure within the character of Bran, replacing the classical, god-like warrior hero with a vulnerable, humanized modern protagonist. This study demonstrates that Mithraism, transcending mere mythology, functions as a shared symbolic language. Within the context of modern media, it has regained semantic relevance for contemporary audiences, thereby enriching the historical and psychological depth of the fantasy genre. آیین ایرانی مهر که در شمایل اروپایی‌اش‌ میتراییسم نام گرفته، در بخش وسیعی از جهان باستان رواج‌یافت و ایدئولوژی شناخته‌شده‌ای در سنت غربی سده‌های آغازین مسیحیت بود. امروزه نیز ارتباط میتراییسم با فرهنگ غربی، الهام‌بخش تخیل در هنرهای معاصر است؛ نمونۀ بارز این مدعا، سریال «بازی تاج‌وتخت» است که مبنای این مقاله قرارگرفت تا با مطالعه‌ای بینامتنی میان صحنۀ «کشتن پادشاه شب» در سریال با اسطورۀ «قربانی گاو نخستین» در میتراییسم به این پرسش‌ پاسخ‌دهد: ساختار روایی و کارکرد اسطوره‌ای صحنۀ مزبور تا چه میزان با الگوی «گاوکُشی» قرابت‌دارد؟ اهمیت موضوع، توجه به زمینه‌های پیدایی هنرهای مدرن با مطالعۀ متون نمادین به‌مثابه گنجینه‌ای از موقعیت‌های دراماتیک است. این مقاله با برقراری پلی میان فرهنگ کهن اسطوره‌ای و رسانۀ تصویری مدرن، به روش کتابخانه‌ای در چارچوبی تطبیقی- تحلیلی، با رویکرد نشانه‌شناسی ساختاری و روایت‌شناسی کارکردی‌ سامان یافته‌است. یافته‌ها مؤید آن است که فراتر از برابرنهادی ظاهری عناصر نمادین اسطوره با عناصر نشانه‌ای سریال، دو صحنه از هم‌ساختی روایی و کارکردی قابل‌توجهی برخوردارند؛ ساختاری که در آن، مرگ نمادین نیروی تاریکی، مقدمه‌ای بر زایش نظم، باروری زمین و نجات حافظۀ جمعی بشر است. سریال با بهره‌گیری از نظریه‌های بینامتنی، ساختار سه‌کارکردی هندواروپایی دومزیل (کاهنگی، جنگاوری و کشاورزی) را در شخصیت «برن استارک» بازآفرینی کرده و قهرمان انسان‌تبار آسیب‌پذیر مدرن را جایگزین قهرمان خداتبار جنگجوی کلاسیک می‌کند. این جستار نشان‌می‌دهد که میتراییسم ورای اسطوره‌ای محض، به‌عنوان زبان مشترک نمادین توانسته در بستر رسانۀ مدرن، به‌روزرسانی معنایی خود را برای مخاطب امروزی بازیابد و بر عمق تاریخی و روان‌شناختی ژانر فانتزی بیفزاید. https://www.narratologyjournal.ir/article_252568_243babfb10a7a6aec892b6fe550243ff.pdf