پژوهش حاضر به بررسی رابطه و همپوشانی میان ساختار روایی و معنای ضمنی در قصه‌های بختیاری می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد تلفیقی نظریه‌های ولادیمیر پراپ و گرماس و بر اساس روش توصیفی- تحلیلی روایت انجام شده است. هدف پژوهش، تلفیق الگوی کارکردی پراپ در تحلیل عناصر و عملکردهای روایی قصه‌ها با نظام نشانه- معناشناسی گرماس در سطح معنا و دلالت‌های فرهنگی است، به گونه‌ای که امکان شناسایی هم‌زمان ساختار روایی و لایه‌های معنایی و فرهنگی قصه‌ها فراهم شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختار کنشی قصه‌های بختیاری، ضمن حفظ برخی از الگوهای عملکردی پراپ، در سطحی عمیق‌تر با شبکه‌ای از روابط معناشناختی و نقش‌های دلالتی گرماس پیوند دارد؛ به طوری که شخصیت‌ها فراتر از نقش صرفاً کنشگر عمل کرده و رفتارها و تصمیم‌های آن‌ها در چارچوب نظام معناشناختی روایت قابل تحلیل است. نتایج مطالعه حاکی از این است که در قصه‌های بختیاری ساختار کنشی روایت و نظام معناشناختی آن در تعامل پیچیده‌ای قرار دارند، به‌گونه‌ای که توالی خویشکاری و اقدامات قهرمان با فرآیندهای دلالتی و تحولی شخصیت‌ها هماهنگ عمل می‌کنند و امکان بازنمایی ارزش‌ها و آموزه‌های فرهنگی را فراهم می‌آورد. این هم‌پوشانی میان فرم و معنا، انسجام روایی و انتقال پیام‌های اخلاقی و اجتماعی را در قصه‌های عامیانه تضمین می‌کند.