ورزش جودو به عنوان یک ورزش شرقی که بر ارزش های اخلاقی فردی تاکید دارد دارای امتداد و ابعاد اجتماعی است و به مثابه زباهنگ مورد توجه قرار می‌گیرد. این تحقیق تلاش می‌کند با استفاده از بررسی قوم‌نگارانه و رویکرد امیک، از خلال روایت‌ها به ابعاد عمیق جودو به مثابه فرهنگ دست یابد. لذا مساله اصلی این‌است که جودو از منظر جودوکاران حرفه ای آیا دارای ابعاد و امتداد اجتماعی و فرهنگی نیز می‌باشد؟ ماهیت این پژوهش به صورت ترکیبی با تاکید بر روش کمی است. نمونه مورد مطالعه، ۲۲۶ جودوکای حرفه ای ، مربی، داور را در سطح کشور می‌باشند. جودوکارها شامل زن و مرد در رده سنی بزرگسالان، مربیان و داوران و قهرمانان ملی و آسیایی و جهانی هستند. کفایت حجم نمونه بر اساس فرمول جدول کرجسی و مورگان تعیین گردید و بدین ترتیب اعتبار لازم تامین شده است. مجموعه عناصری که در جودو به مثابه فرهنگ (زباهنگ) مورد پرسش قرار می‌گیرد عبارتند از : ری دادن ( سنت احترام و تواضع) ، تمیزی لباس و ناخن ها و سنت پاکیزگی ، فضاسازی محیطی و انگیزش اجتماعی ،خطاهای مسابقه و عقوبت اجتماعی، قانون زمان و آثار اجتماعی مدیریت زمان ، دست دادن و اخلاق اجتماعی ، تکنیک تدافعی و سلامت اجتماعی، قوانین و فعالیت‌های جودو و امتداد اجتماع. نتایج نشان می‌دهد که جودو نه تنها یک ورزش بلکه یک نظام معنایی است که در آن نشانه‌ها بازتاب دهنده‌ی فلسفه‌ی اخلاقی و اجتماعی خاصی هستند که فراتر از زمان و مکان عمل می‌کنند.