زمان کمّی و زمان کیفی در بینوایانِ ویکتور هوگو: بازخوانی روایت از منظر تحول درونی و زمان مندی دوگانه

شیخ زاده, سمیه; زیار, محمد

doi:10.22034/jlc.2025.550590.1776

زمان کمّی و زمان کیفی در بینوایانِ ویکتور هوگو: بازخوانی روایت از منظر تحول درونی و زمان مندی دوگانه

مقالات آماده انتشار

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

سمیه شیخ زاده ¹

محمد زیار ²

¹ گروه زبان فرانسه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

² گروه فرانسه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران.

10.22034/jlc.2025.550590.1776

چکیده

عنصر زمان در روایت ، یکی از بنیادی ترین مقوله های تحلیل روایت شناختی است که از ارسطو تا ژرار ژنت و پس از او، همواره محور توجه نظریه پردازان بوده است. این مقاله با تکیه بر دیدگاه دوگانۀ زمان – زمان کمّی و زمان کیفی– به بازخوانی رمان بینوایان اثر ویکتور هوگو می پردازد تا نشان دهد که نویسنده چگونه در دل ساختار روایی، دو سطح متمایز از زمان را خلق می کند : زمان کمّی به منزلۀ بُعد سنجش پذیر و کنشی روایت، و زمان کیفی به منزلۀ بُعد تجربه شده، درونی و عاطفی شخصیت ها.
در این مقاله، با بهره گیری از روش توصیفی – تحلیلی و با استفاده از تلفیقی از نظریۀ زمان ژنت و نشانه معناشناسی «تن و جان» ، تحول روایی ژان والژان از زمان خطی و بیرونی به زمان کیفی و درونی بررسی می شود. نتایج نشان می هد که هوگو، ضمن بهره گیری از ساختار سه گانۀ نظم ، مدت و بسامد در سطح روایت، با عبور از سطح کمّی، نوعی زمان وجودی خلق می کند که مبنای رستگاری و بلوغ اخلاقی قهرمان داستان است. این گذر از Chronos به Kairos نه تنها روایت را از قالب تاریخی و علیت محور بیرون می برد، بلکه بنیانی معنوی و اسطوره ای به اثر می بخشد.

کلیدواژه‌ها

روایت شناسی

زمان کمّی

زمان کیفی

ویکتور هوگو

بینوایان

موضوعات