با توجه به اهمیت بنیادین آیین و روایت در شکل‌گیری و توسعه‌ی درام، پژوهش حاضر با محوریت نظریه میرچا الیاده و همچنین دیدگاه روایت‌شناختی ژرژا ژنت، به بررسی مقایسه‌ای زبان آیینی و ساختار زمانی در نمایشنامه‌های افرا اثر بهرام بیضایی و همه‌ی ‌پرندگان اثر وجدی مُعَوَد، می‌پردازد. مسئله اصلی پژوهش این است که بیضایی و معود چگونه از دگرگونی نظام زمانی روایی و تحول زبان و ساختار آیینی برای تداوم و بازآفرینی اسطوره بهره جسته‌اند. تلاش بر این است تا با بهره‌گیری از رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و خوانش دقیق متنی، به بررسی تطبیقی لایه‌های زبانی و ساختار روایی-آیینی در نمایشنامه‌های منتخب بپردازیم. نوآوری پژوهش در ادغام این دو چارچوب نظری برای متون نمایشی معاصر با خاستگاه‌های فرهنگی متفاوت است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آیین، به‌رغم کمرنگ شدن نقش متن در تئاتر معاصر، همچنان در روایت و ساختار زبانی این آثار حضوری زنده دارد و به‌مثابه ساختاری روایی، امکانی برای معاصرسازی اسطوره و فهم زبان آیینی در تئاترمعاصرفراهم می‌آورد. همچنین این پژوهش به درک بهتر چگونگی تداوم اسطوره در درام مدرن، کمک می‌کند.