طراحی پارچه و لباس معاصر همچون رسانه‌ی فرهنگی اثرگذار، با زبانی پست مدرن به بازنمایی متون ادبی و خوشنویسی کلاسیک پرداخته است. آشکارگی نقصان معنای وجودی انسان موجب گردیده طراحان مد معاصر با الهام از مضامین ادبی- عرفانی نظیر اشعار مولانا به طراحی آثار مفهومی در پارچه و لباس بپردازند. در این میان آثار سلیمان میری که با شناخت رفیع از دامنه های هنر خوشنویسی، خط نگاری و تایپوگرافی، و نیز بهره‌گیری از دانش آکادمیک طراحی پارچه و لباس، به خلق شال‌هایی با مضامین ادبی و کارکرد زیباشناختی پرداخته چشمگیر است. حضور خط‌نگاری در مد، بیانگر روایتی کنشی، شوشی و امتزاجی از حضور خط و انعکاس واژه ها بر روی تن پارچه است، از اینرو حروف در کنشی بصری، در تعامل با خویش و پیوند با تن سوژه قرار گرفته را بازتاب می‌دهند. مسئله پژوهش بر خوانش ساحت صوری و نظام معنایی خط نگاری روایت عرفانی بر روی پیکره مطالعاتی استوار است. نتایج پژوهش اشاره دارند که خط‌نگاری مضامین عرفانی، با عبور از کنش حروف به مثابه‌ی روایتی تنشی، ادراک حسی سوژه را به نظام تطبیق واژه‌ها در فضای چندوجهی معنا سوق می‌دهد. در این فرایند سیال، زمان خطی به زمان چرخشی بدل شده و فضای خلسه ای بر اثر استحاله‌ی فرمی خط در ساحت صوری و معنایی اثر پدیدار گردیده است. قبض و بسط عناصر خط بواسطه ترکیب بندی حروف، همنشینی رنگ‌ها و سیالیت خط موجب استعلای روایت کنشی به گفتمان شوشی گردیده و سوژه را در امتزاج با مفاهیم وجودی عرفانی قرار می‌دهد.