نشانه-معناشناسی با بررسی فرایندهای تولید معنا در سطح گفتمان، از تحلیل ساختارهای زبانی فراتر می‌رود و بر تعامل میان کنشگران، موقعیت‌های گفتمانی و شیوه‌های معناسازی تأکید دارد. این نظریه با تکیه بر مبانی نشانه‌شناسی گرمس، معنا را حاصل روابط پویای گفتمانی می‌داند که در بستر حضور کنشگران و شرایط موقعیتی شکل گرفته و پیوسته دستخوش دگرگونی و بازتعریف می‌شود. با توجه به ظرفیت روایی و ساختار چندلایه سوره شعراء، بررسی شیوه‌های معناسازی در این سوره می‌تواند به شناخت ابعاد پنهان روابط گفتمانی و چگونگی شکل‌گیری جایگاه کنشگران در فرایند معنا کمک کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین سازوکارهای تولید معنا و بررسی چگونگی نقش‌آفرینی نظام‌های گفتمانی در فرایند معناسازی این سوره و با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظام کنشی یا تجویزی با غلبۀ فرمان‌های الهی و ساختار فرمان‌محور، یکی از مهم‌ترین سازوکارهای تولید معنا در سورۀ شعراء است؛ اما نظام حسی ـ ادراکی، معنا را از رهگذر ادراک بی‌واسطۀ نشانه‌ها و معجزات الهی شکل می‌دهد. جریان تنش عاطفی نیز با بازنمایی کشاکش‌هایی چون ترس، امید و پشیمانی، بُعد عاطفی گفتمان روایی را آشکار می‌سازد. نظام القایی نیز با تکیه بر گفت‌وگو، پرسش و اقناع، تعامل میان کنشگران و مخاطب را برجسته می‌سازد. این تنوع نظام‌ها نشان می‌دهد که این سوره با بهره‌گیری از الگوهای گوناگون معناسازی، فرایندی پویا و چندلایه از تولید معنا را در ساختار روایی خود سامان داده است و این امر نه‌تنها به غنای روایی آن افزوده، بلکه امکان خوانش‌های متکثر از آن را نیز فراهم آورده است.