برخی نظریه­های زبان­شناسی، ازجمله انگارة زبان­شناختی ـ ­ادبی سیمپسون، مدعی‌اند که ظرفیت لازم جهت توصیف و تبیین انواع روایت­ها را دارند. پژوهش حاضر به روشی توصیفی ـ تحلیلی، شیوة روایت­پردازی رمان شبممکننوشتة محمدحسن شهسواری را براساس انگارة مذکور بررسی کرده تا ویژگی­های ساختار روایی این اثر پسامدرن مشخص گردد و همچنین ظرفیت مدل تحلیل روایت سیمپسون در توصیف و تحلیل رمان­های پسامدرن سنجیده شود. پس از استخراج ابزارهای زبانی مورد نیاز، مانند جملات غیرفارسی، گویش­های فردی، فرایندهای معنایی، شیوه­های ارائة گفتار و تفکر شخصیت­ها، واژه­های نشان­دهندة وجهیت، تأخرها، تقدم‌ها و روابط بینامتنی، و بررسی آن‌ها مشخص شد که این اثر براساس پنج واحد از مدل تحلیل روایت سیمپسون قابل بررسی است: جملات غیرفارسی و گویش­های فردی شخصیت­ها بیانگر سطح اجتماعی و فرهنگی آن‌هاست؛ فرایندهای مادی بیش از دیگر فرایندها در این رمان به‌کار رفته است؛ این اثر به‌صورت اول‌شخص و از دیدگاه شخصیت ـ راویان شرکت­کننده در این داستان روایت شده است؛ در این متن روایی، تفکر مستقیم آزاد بیش از دیگر گونه­های ارائة گفتار و تفکر خودنمایی می­کند؛ وجه غالب سایه‌روشن وجهیت منفی است و انواع روابط بینامتنی در حوزه­های مختلفی همچون مکان، شخصیت­ها و آثار ادبی، هنری و فلسفی در آن به‌چشم می­خورد. اما ساختار متنی این رمان از طریق انگارة مورد نظر سیمپسون قابل تحلیل نیست.