رروایت یکی از عناصر اساسی در نظریه ادبی است که تحلیل آن بر اساس نظریه‌های جدید، ما را در فهم متون ادبی یاری می‌دهد. نظریه‌پردازان بسیاری، ساختار روایت را بررسی کرده‌اند. ژرار ژنت3 ساختارگرای فرانسوی یکی از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان ساختارگرا است که نظریه او را یکی از کامل‌ترین و مؤثرترین نظریه‌های روایت‌شناسی می‌دانند. او عواملی چون زمان، دیرش، کانونی‌سازی و... را برای تحلیل ساختار متون ادبی مهم می‌داند. پژوهش پیش‌ رو مبتنی بر روش توصیفی- تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه‌ای است. پژوهشگران در این جستار سعی دارند ضمن بررسی رمان «خانه ادریسیها» بر اساس نظریة ژرار ژنت و بررسی مهم‌ترین عناصرِ مطرحِ موجود در آن، با ذکر شواهدی از این رمان و تحلیل آن‌ها، به روشن شدن پیوند معنا با ساختار و نحوة به کارگیری نویسنده از این عناصر بپردازند. داده‌ها و یافته‌های به دست آمده نشان‌گر آن است که تمامی این عوامل- اعم از راوی، زمان (گذشته‌نگر و یا آینده‌نگر بودن)، انفصال و اتصال گفتمانی- هر کدام به جنبه‌های معنایی تأکید دارد و به طور منسجم و در ارتباط با یکدیگر، به کار رفته‌اند و به نوعی باعث افزایش جذابیت هنری رمان شده‌اند. این خصلت از نظریات مکتب پاریس نیز به شمار می‌رود. به نحوی که هدف آن نشان دادن کارکرد روایی گفتمان و معرفی منطق و دستور زبان هر نوع گفتمانی است. در بعضی مباحث، نظیر دیرش زمانی، نظریات ژنت با نظریات مکتب پاریس، تفاوت‌هایی وجود دارد. که در این پژوهش به این مورد پرداخته می‌شود