رؤیاها به واسطة عنصر مهم «زمان» و انواع زمان پریشیها در زمرة روایتهای داستانی قرار می‌گیرند و بررسی کارکردشان در این متون، راهی برای ورود به ذهن شخصیت‌ها و تفسیر متون ادبی محسوب می‌شود. هدف از پژوهش حاضر این است که با بررسی رؤیاها از منظر نظریة کهن الگوی «تولد دوباره» یونگ، تحول شخصیت زری بررسی و کارکرد عنصر «زمان پریشی» در روایت داستان واکاوی شود. در این تحلیل‌ها نیز از شیوۀ توصیفی-تحلیلی استفاده شده است. برای رسیدن به این منظور رمان سووشون به دلیل شگردهای روایی متنوع برگزیده و از آن میان، رؤیاهای زری بررسی شد. یافته‌ها نشان داد رؤیاهایی با تعبیرِ مرگِ یوسف، کارکرد پیشگویانه دارند؛ اما از رؤیای پنجم تا هفتم - پس از مرگ یوسف - رؤیاها کارکرد جبرانی پیدا می‌کنند و رؤیابین را در بازگشت به خویشتن در نتیجه تحول درونی راهنمایی می‌کنند. همچنین نویسنده در روایت این رؤیاها از شگرد زمان پریشی از نوع آینده‌نگر به منظور مشارکت خواننده در پیش‌بینی سرنوشت شخصیت اصلی داستان -یوسف- استفاده کرده و با ایجاد حس تعلیق، مخاطب را در لذت بردن از روایت سهیم کرده است.