ابوت، اچ. پ. (1397). سواد روایت. ترجمۀ ر. پور آذر و ن. م. اشرفی. تهران: اطراف. اردلانی، ش. (1387). عامل زمان در رمان «سووشون». مجلۀ زبان و ادبیات فارسی، 10، 9ـ 35. اسنودن، ر. (1389). خودآموز یونگ. ترجمۀ ن. رحمانیان. تهران: آشیان. بیلسکر، ر. (1398). اندیشۀ یونگ. ترجمۀ ح. پاینده. تهران: انتشارات فرهنگ جاوید. دانشور، س. (1380). سووشون. تهران: خوارزمی. جانسون، ر. ا. (1393). تحلیل کاربردی خواب و رؤیا. ترجمة ن. نواری. تهران: بنیاد فرهنگ و زندگی. رابط، ر. (1389). خواب و تحلیل رؤیا از دیدگاه یونگ. تهران: دانش. رئیسی سرحدی، ف.، خسروی، ح.، و آتش سودا، م. (1398). تحلیل کهن‌الگویی رمان سووشون. فصلنامۀ اورمزد، 46، 280-303. ریمون کنان، ش (1387). روایت داستانی: بوطیقای معاصر. ترجمۀ ا. حری. تهران: نیلوفر. شوالیه، ژ.، و گربران، ا. (1397). فرهنگ نمادها: اساطیر، رؤیاها، رسوم، ایما و اشاره، اشکال و قوالب چهره‌ها، رنگ‌ها، اعداد. ترجمۀ س. فضایلی. ج 1-3. تهران: کتابسرای نیک. فوردهام، ف. (1401). مقدمه‌ای بر روان‌شناسی یونگ. ترجمۀ م. میربهاء. تهران: جامی. قائمی، ف. (1392) . از ریپهوین تا سیاوش. جستارهای ادبی، 182، 61-86. قربانی مادوانی، ز.، و آقابابایی، س. (1397). کاربست نظریة زمان روایت ژراژ ژنت در مجموعه داستان‌های لحظة صدق و به کی سلام کنم؟. روایت‌شناسی، 2، 181- 212. کریمی قره بابا، س.، و رضایی، م. (1393). بررسی کهن‌الگوگرایانۀ درخت در رمان سووشون. فصلنامۀ تخصصی مطالعات داستانی، 2، 7-22. گری، م. (1382). فرهنگ اصطلاحات ادبی. ترجمۀ م. شریف‌زاده. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی. گرین، ک.، و جیل، ل. (1383). درسنامۀ نظریه و نقد ادبی. ترجمۀ گروه مترجمان. تهران: روزنگار. مورنو، آ. (1400). یونگ، خدایان و انسان مدرن. ترجمۀ د. مهرجویی. تهران: مرکز. یونگ، ک. گ. ( 1373). روان‌شناسی ضمیرناخودآگاه. ترجمۀ م. ع. امیری. تهران: علمی و فرهنگی. یونگ، ک. گ. ( 1392). انسان و سمبول‌هایش. ترجمۀ م. سلطانیه. تهران: جامی. یونگ، ک. گ. ( 1395). ناخودآگاه جمعی و کهن الگو. ترجمۀ م.ب. اسمعیل‏پور و ف. گنجی. تهران: جامی.