شعر «حکایت» از احمد شاملو، به عنوان روایتی مدرن، بستری برای بازخوانی دگردیسی ارزش‌ها است. پژوهش حاضر با روش توصیفی- تحلیلی و با ابزار نشانه‌معناشناسی و عبور از نظام «برنامه‌مداری» به نظام «تطبیق» اریک لاندوفسکی نشان می‌دهد که در شعر مورد مطالعه، چگونه نظام ارزشی در بستر گفتمان متحول می‌شود. یافته‌های پژوهش گویای آن است که تحول در رویکرد حسی-ادراکیِ کنشگر صیاد و هم‌حضوری او با آهو به دگرگونی ارزش‌ها می‌انجامد. نگرش انتفاعی صیاد که با نظام گفتمانی برنامه‌مدار در پی کشتن آهو است، با ظهور مولفه عاطفی «مهربانی» رنگ می‌بازد و در بستر نظام گفتمانی تطبیق آهوبره به سطح فراارزش ارتقا می‌یابد. تحلیل تقابل‌ها، مربع معنایی، محور جانشینی/همنشینی و محور تنشی آشکار می‌سازد که لحظه مواجهه سوژه و دیگری، تجربه‌ای زیسته و یگانه می‌آفریند که در آن مرزهای من/دیگری فرو می‌ریزد. این هم‌حضوری نه تنها فراارزش زندگی را جایگزین ارزش انتفاعی می‌کند، بلکه در سطح پدیدارشناختی و شوشی نیز معنا را از سطح انتزاعی به سطح عاطفی-حسی و اخلاق حضور منتقل می‌سازد. فرایند تحول به روشنی نشان می‌دهد که شعر شاملو فراتر از روایت کلاسیک شکار، به بازنمایی گفتمانی از آزادی، دگردیسی ارزش‌ها و همدلی می‌پردازد.